Dla balkonów, loggii i tarasów wody opadowe to podstawowy czynnik destrukcyjny.
Przy braku zabezpieczeń hydroizolacyjnych dochodzi do degradacji tych części budynku, zwiększa się też ryzyko wystąpienia zagrożeń dla bezpieczeństwa osób przebywających w ich otoczeniu.
Hydroizolacje balkonów, loggii i tarasów pod względem zakresu obciążeń wilgocią muszą spełniać wymagania stawiane izolacjom wodochronnym, tzn. takie hydroizolacje powinny skutecznie chronić te strefy budowli przed przenikaniem pary wodnej, wilgoci, a przede wszystkim wód opadowych.
Ich poprawne funkcjonowanie powinno być poddawane systematycznym obserwacjom, a stan techniczny sprawdzany przy okazji okresowych kontroli technicznych obiektu, co wynika z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Kontrole takie prowadzi się pod kątem rozpoznania uszkodzeń mogących powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa osób, środowiska i konstrukcji budynku.
Przyczynami wielu uszkodzeń są błędy technologiczne i wykonawcze popełnione już na etapie robót budowlanych, które zostały przeoczone podczas rutynowych kontroli odbioru prac hydroizolacyjnych związanych z trwałym zabezpieczeniem przed opadami atmosferycznymi elewacji pod balkonami/loggiami oraz pomieszczeń pod tarasami.
Według zaleceń ITB1 należało wtedy sprawdzać m.in. czy:
- spadki podłoży nie są mniejsze od 1% (zalecane 2%). Przy niższych wartościach spadki podłoża należy na nowo uformować poprzez odpowiednie nachylenie konstrukcji płyty balkonu, bądź stropu tarasu, względnie wykonanie na dotychczasowych podłożach dodatkowej warstwy spadkowej o odpowiednim nachyleniu. Zawsze należy wyeliminować spadki mogące powodować przepływy wody przez dylatacje;
- warstwy dociskowe z gładzi cementowej zostały od siebie oddzielone warstwą poślizgową; takie warstwy nie powinny być bezpośrednio ułożone na powierzchni izolacji wodochronnej;
- podpory balustrad i innych elementów mocowanych na powierzchniach balkonów/loggi/tarasów nie przebiły izolacji wodochronnej;
- warstwy hydroizolacyjne są wywinięte na elementy pionowe wystające ponad powierzchnię tarasu na wysokość min. 15 cm powyżej przewidywanego poziomu nawierzchni;
- dla progów drzwiowych została zachowana wysokość min. 15 cm powyżej poziomu nawierzchni;
- izolacja wodochronna została wyprowadzona na całą wysokość progu i całą płaszczyznę poziomą. We wskazaniach wykonawczych zwraca się przy tym uwagę na takie szczegóły techniczne, by zakończenie krawędzi izolacji na powierzchni poziomej progu było dodatkowo uszczelnione kitem trwale plastycznym, zaś powierzchnia izolacji - dodatkowo zabezpieczana przed uszkodzeniami mechanicznymi;
- zakończenia krawędzi izolacji mają wykonane dodatkowe uszczelnienia i w miarę możliwości te krawędzie są wyprowadzone w „wydry" w murze (zlicowanie płaszczyzny izolacji z płaszczyzną ściany dopuszczalne jest warunkowo, jeśli skutecznie zabezpieczy się krawędzie poziome izolacji przed wnikaniem wód opadowych spływających po ścianie);
- przekrycia tarasów są wykonane w układach tradycyjnych (tzn. z izolacją termiczną znajdującą się poniżej izolacji wodochronnej) lub w układach odwróconych (z izolacją termiczną ułożoną na powierzchni izolacji wodochronnej); w przypadku stosowania układów odwróconych izolacja termiczna musi być wykonana z materiałów nienasiąkliwych;
- w przypadku tarasów „zielonych" zostało dopilnowane poprawne ułożenie na warstwie hydroizolacyjnej warstwy zabezpieczającej ją przed porastaniem przez korzenie.
Szczegółowe rozwiązania wszystkich dylatacji konstrukcyjnych w obrębie balkonu/loggi/tarasu wraz z ich uszczelnieniem powinny być podawane w projektach technicznych obiektów.
Czytaj też: Tarasy i balkony – rozwiązywanie problemów
1 „Warunki techniczne wykonania i odbioru robót budowlanych, część C: Zabezpieczenia i izolacje, seria „Instrukcje, Wytyczne, Poradniki", Ośrodek Informacji Naukowo-Technicznej ITB: - zeszyt 4 „Izolacje wodochronne tarasów", Warszawa 2004
2
