Reprywatyzacja we wspólnotach

Kilka lat temu burmistrz jednej z dzielnic warszawskich wstrzymał decyzję o budowie hali sportowej, która miała służyć uczniom dwóch szkół. Burmistrz miał wątpliwości, czy można zacząć budowę, skoro pojawiły się roszczenia do fragmentu terenu o powierzchni 4 metrów kwadratowych. Ów grunt nie leżał w środku terenu szkolnego lecz wcinał się kawałkiem od strony ogrodzenia.

Radni wszczęli dyskusję, czy nie warto zaryzykować (wszak z chwilą pojawienia się roszczeń, każda decyzja, zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zostaje wstrzymana), ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał innych funkcji poza sportowymi. Gdyby doszło do zwrotu tego kawałka, roszczeniodawca i tak nie mógłby nic z nim zrobić. Sprawa zakończyła się pomyślnie dla uczniów. Dziś nowoczesna hala już służy młodzieży, a burmistrzowi nikt nie postawił zarzutu prokuratorskiego o popełnieniu przestępstwa.

Wspólnota dowiaduje się na końcu

Co innego, gdy na rynek reprywatyzacyjny wkracza spadkobierca lub następca prawny, roszczący prawa do gruntu oraz stojącego na nim budynku mieszkalnego. Tego typu wariantów istnieje wiele, w zależności od roszczenia: do samego gruntu, do gruntu z budynkiem należącym niegdyś do rodziny spadkobiercy, do gruntu zabudowanego po wojnie przez Skarb Państwa a obecnie najczęściej pozostającego we własności gminy. Jeśli udokumentuje swoje prawa, nieruchomość zmienia właściciela. Po wielu latach starań, fragment gruntu niezabudowanego odzyskał na placu Defilad Tadeusz Koss. Inny fragment należący niegdyś do jego rodziny leży bezpośrednio pod Pałacem Kultury i Nauki – co w takiej sytuacji? Właśnie takie sytuacje mogą zainteresować wspólnoty mieszkaniowe, ponieważ po rozpoczęciu sprzedaży lokali w pewnym momencie mogą się pojawić roszczenia do gruntu. Wydział dekretowy Biura Gospodarki Nieruchomościami zanotował kilkanaście wniosków o zwrot gruntu, który został po wojnie zabudowany...