Niemieccy inżynierowie zbadali różne substancje stosowane w Europie do zapewniania przejezdności ulic i dróg w miastach i na obszarach podmiejskich w sezonie zimowym. Z raportu Niemieckiego Stowarzyszenia Naukowego d.s. Ruchu Drogowego DVWG wynika, że najpowszechniej używane są do tego celu m.in. mieszaniny piaskowo-solne, związki soli, piaski różnych frakcji oraz żwiry różnego typu i frakcji (czytaj też: Odśnieżanie drogi dojazdowej).
| Jak się okazało, wszystkie typy substancji używanych do zapewniania przejezdności ulic mają duże wady. |
|---|
Największe z nich posiadają związki soli. Jest to bowiem zanieczyszczona domieszkami nieorganicznymi (głównie żelazocyjanku potasowego ) sól kamienna, której mieszanina z wodą i substancjami ropopochodnymi tworzy chlorki oraz sole. Są one żrące, zwykle powodujące szybką korozję elektrochemiczną metali stosowanych w podwoziach , częściach i blachach nadwozi w samochodach. Niemieccy naukowcy stwierdzili przy tym, że przed częścią substancji wydzielających się wskutek reakcji soli np. nie chronią tradycyjne sposoby zabezpieczania antykorozyjnego. Substancje te niszczą także nawierzchnię ulic, powodując mikropęknięcia oraz poszerzając drobne uszkodzenia spowodowane przez różnice temperatur. Ich zaletą jest za to stosunkowo długi czas działania i szybkie przywrócenie przejezdności ulicy.
Z kolei piaski i mieszaniny piaskowo-solne w założeniu mają zapewniać większą przyczepność, ale wystarczy kilka stopni różnicy temperatur i nadtopiony działaniem soli śnieg zmienia się w lód, czemu piasek nie przeciwdziała. Z kolei sam piasek zatyka studzienki odpływowe w okresie roztopów, a nie przywraca w istotny sposób przyczepności nawierzchni w czasie mrozów. Podobnie dzieje się z drobnoziarnistym żwirem, który jednak zapewnia większą przyczepność niż piasek.
Stosunkowo najlepszym materiałem jest stosowany w Szwecji średnio – gruboziarnisty żwir. Nie posiada on wad soli, ani piasku lub mieszanin tych dwóch substancji. Zapewnia stosunkowo największą przyczepność nawet na ulicach o dużym spadku. W okresie roztopów albo przechodzi łatwo do kanalizacji burzowej, albo dość prosto można go sprzątnąć z dróg i ulic. Jest dość tani i łatwy do rozsypania (czytaj też: Kto powinien sprzątać chodnik).
Jednak także średnio – gruboziarnisty żwir ma swoje wady. Jedną nich jest częste dostawanie się w protektory opon samochodów, skąd trudno go wydobyć. Drugą, poważniejszą – tendencję do odpryskiwania, co może spowodować uszkodzenia karoserii innych samochodów. Jednak wady te w porównaniu z zaletami nie są tak istotne i DVWG rekomenduje właśnie żwiry do zastosowania na ulicach niemieckich miast przy ciężkich zimach. W niektórych z nich, jak m.in. w Szlezwiku-Holsztynie, żwiry są już stosowane w zimie.
Źródło: magazyn Detail
Czytaj dalej: Eksperci o szkodliwości i kosztach posypywania dróg solą
2
