Opodatkowanie powierzchni wspólnych ustala się według proporcji powierzchni lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku, a nie do części niebędących współwłasnością - wynika z wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.
W przedmiotowej sprawie podatnik zwrócił się do organu podatkowego o potwierdzenie, że jego udział w powierzchni wspólnej budynku powinien być obliczony według proporcji, w jakiej powierzchnia wszystkich lokali podatnika pozostaje do powierzchni użytkowej całego budynku. Organ podatkowy uznał stanowisko podatnika za błędne, gdyż obowiązek podatkowy ponoszą właściciele lokali w zakresie wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej budynku niestanowiącej przedmiotu współwłasności.
Podatnik wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który uznał, że w mianowniku ułamka ustalającego obowiązek podatkowy znajduje się „powierzchnia użytkowa całego budynku". Organ podatkowy nieprawidłowo więc zawęził obszar jedynie do powierzchni, która nie jest przedmiotem współwłasności.
Zatem w budynkach, w których wyodrębniono własność lokali, możemy mieć do czynienia z powierzchnią wyodrębnionych lokali, z tytułu której podatnikami są ich właściciele, a podstawę opodatkowania stanowi całkowita powierzchnia użytkowa danego lokalu oraz powierzchnia części wspólnych, z tytułu której podatnikami są współwłaściciele. Podstawa opodatkowania ustalana jest przy zastosowaniu współczynnika, czyli stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2.02.2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 2535/08), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.01.2010 r. (sygn. akt II FSK 750/09).
Czytaj też:





2


