Zalanie budynków na skutek powodzi rodzi wiele pytań o sposoby przywracania im technicznej sprawności. Dotyczą one m.in. postępowania z zamokniętymi murami, zwłaszcza w strefie podpiwniczenia i przyziemia.
Suszyć czy izolować
Osuszanie budowli z wilgoci podciąganej z gruntu z powodu braku izolacji poziomej w budynkach niepodpiwniczonych oraz izolacji zarówno poziomej, jak i pionowej w budynkach podpiwniczonych jest najważniejszym problemem technicznym podczas przeprowadzanych prac remontowych obiektów budowlanych.
Trzeba sobie zdawać sprawę, że w budynkach zalanych przez powódź żadne doraźne osuszanie murów, przy użyciu różnego rodzaju urządzeń nagrzewających lub osuszających powietrze w pomieszczeniach, nie przyniesie trwałych efektów, jeżeli nie będą zastosowane w tych budynkach szczelne izolacje poziome i pionowe.
Przed przystąpieniem do prac osuszających w budynkach zawilgoconych na skutek powodzi należy zbadać, czy ich mury przed powodzią były suche, czy też nie.
Jeśli budynek był przedtem suchy, w żadnym wypadku nie należy wykonywać nowych izolacji poziomych oraz pionowych jakąkolwiek metodą.
W takich sytuacjach można stosować wyłącznie metody przyspieszające schnięcie murów, a więc różnego rodzaju nagrzewnice, wentylatory, urządzenia obniżające wilgotność powietrza w pomieszczeniach.
W budynkach zabytkowych należy zwrócić uwagę na to, aby proces wysychania murów przebiegał w warunkach zbliżonych do eksploatacyjnych, czyli niezbyt gwałtownie. Pozwoli to uniknąć destrukcyjnego wpływu krystalizujących się soli we wnętrzu murów na ich trwałość.
Jeśli natomiast mury budynków przed powodzią wykazywały już objawy zawilgocenia wodą kapilarnie podciąganą z gruntu, wtedy należy koniecznie wykonać nowe, szczelne izolacje przeciwwilgociowe, efekty doraźnego osuszania zostaną bowiem natychmiast zniweczone przez ponowne podciąganie wody z gruntu.
Przy wyborze optymalnej metody osuszania budynku ważna jest możliwość dokonania merytorycznej oceny jego zawilgocenia. Dlatego nie jest łatwo zdecydować się na konkretną metodę wykonania nowych, szczególnych izolacji w zawilgoconych murach.
Podejmując decyzję o wyborze, należy uwzględnić grubość muru i rodzaj materiału, z którego jest on zrobiony, aby nie narażać konstrukcji budynku. Zbyt gwałtowne osuszanie może powodować pękanie powłok elewacyjnych, a w konsekwencji ich łuszczenie się i odpadanie.
Do metod inwazyjnych zalicza się wszelkie metody obniżania wilgoci, gdy ingerujemy w strukturę muru. Będą to: otwory Knapenna (zwykłe bądź z bruzdą grzejną), otwory z wprowadzanym środkiem higroskopijnym, aktywne ekrany wentylacyjne, elektroosmoza, podcinanie murów. Stosowane są również różnego typu iniekcje (pod niskim lub wysokim ciśnieniem), czyli wstrzykiwanie odpowiednich substancji w otwory wywiercone w murze.
Z kolei do nieinwazyjnych metod osuszania należą: naturalne wietrzenie, stosowanie nagrzewnic i wentylatorów, metoda absorpcyjna i kondensacyjna, osuszanie mikrofalami.
Metoda iniekcji krystalicznej®
Ma ona wiele zalet i jest najtańszą technologią osuszania budowli stosowaną w Polsce. Ponadto jest ekologiczna i prosta w wykonaniu, a do wytwarzania blokady przeciwwilgociowej stosuje preparaty mineralne wytwarzane w Polsce i z polskich surowców.
Technologia iniekcji krystalicznej® polega na stworzeniu blokady przeciwwilgociowej typu mineralnego, której trwałość jest praktycznie ponadczasowa. Można ją stosować do izolacji przeciwwilgociowej poziomej i pionowej murów. Przy czym nie ma potrzeby odkopywania murów zewnętrznych, ponieważ roztwór do iniekcji wprowadza się od wnętrza obiektów.
Metoda ta daje tym lepsze efekty, im bardziej mur jest zawilgocony. Dlatego też przed iniekcją dodatkowo nawilża się otwory iniekcyjne w murze. Można ją stosować do osuszania zawilgoconych obiektów wzniesionych z wszystkich dostępnych materiałów budowlanych i o różnej grubości ścian oraz różnym stopieniu zawilgocenia i zasolenia.
W okresie od lipca 1987 r. do chwili obecnej osuszonych zostało w kraju i za granicą ponad 16 tysięcy obiektów, w tym około 200 w zachodniej Europie. Na licencji iniekcji krystalicznej® pracują 244 polskie firmy oraz 16 zachodnioeuropejskich.
Obiekty, w których wykonano prace osuszające metodą iniekcji krystalicznej®: Teatr Narodowy w Warszawie, dworek Chopina w Żelazowej Woli, Katedra Polowa Wojska Polskiego, Wieczernik na Jasnej Górze, budynek Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni, liczne obiekty sakralne i pałacowe w zespołach zabytkowych na terenie całej Polski.
W technologii iniekcji krystalicznej® wykorzystano zjawisko samoorganizacji kryształów, a utworzona w ten sposób struktura podobna jest do wąskoszczelinowych pierścieni, które występują w naturze w systemach geologicznych (górotworowych)
Przeciwwilgociową izolację poziomą metodą iniekcji krystalicznej® wykonuje się w następujący sposób:
1. Najpierw w murze wierci się otwory iniekcyjne - w jednej linii na wybranym poziomie, równoległe do poziomu posadzki w podpiwniczeniu lub przyziemiu, w zależności od tego, czy budynek jest podpiwniczony, czy też nie. Otwory o średnicy 2 cm wykonuje się przy użyciu młotów udarowo-obrotowych w odstępach co 10-15 cm, w zależności od stanu zasolenia murów. Jeżeli zasolenie murów jest większe niż 0,5% lub gdy nie wykonuje się pomiarów zasolenia, otwory iniekcyjne należy wykonać co 10 cm. Przy minimalnym zasoleniu, znacznie poniżej 0,3%, otwory można wiercić co 15 cm. Otwory iniekcyjne głębokości 5 cm wierci się pod kątem 15-30°. Sposób wiercenia otworów ilustrują rysunki przekroju poziomego i pionowego murów (rys. 1).
2. Następnie otwory iniekcyjne nawilża się wodą, kierując do nich jej strumień (ok. 0,5 l do jednego otworu). Woda poza nawilżaniem wypłukuje także nieczystości, które mogą utrudniać penetrację środka iniekcyjnego.
3. W otwory iniekcyjne wprowadza się grawitacyjnie, po ok. 30 minutach od nawilżenia, świeżo przygotowany środek iniekcyjny, składający się z cementu portlandzkiego, aktywatora krzemianowego i wody w odpowiednich proporcjach wagowych. Mieszanina ta w czasie iniekcji powinna mieć taką konsystencję, aby łatwo można ją było wlać do otworów o średnicy 2 cm. Ilość środka iniekcyjnego powinna objętościowo odpowiadać pojemności otworu iniekcyjnego. Środek iniekcyjny jest jednocześnie środkiem zaślepiającym (flekującym) otwory. Po iniekcji na wylot otworu można dodatkowo nałożyć szpachelką środek iniekcyjny, ale o gęstszej konsystencji.
Przeciwwilgociową izolację pionową wykonuje się w podobny sposób, ale inaczej rozmieszcza się otwory na izolowanej ścianie. Na murze zewnętrznym nawierca się „siatkę" otworów - co 20 cm w rzędzie i pionie, a przy sporym zasolenia muru - w odstępach co 15 cm. Sposób rozmieszczenia otworów pokazany jest na rysunkach 2a i 2b.
Mieszaninę iniekcyjną przygotowuje się bezpośrednio przed jej użyciem i należy ją wykorzystać w ciągu 30 minut od momentu dodania wody do składników mieszanki.
Czytaj też:
Hydroizolacje budynków wielorodzinnych (cz. 2)
Hydroizolacje budynków wielorodzinnych (cz.1)
Postępowanie z budynkami zalanymi podczas powodzi
Wpływ powodzi na budynek
Jak osuszać mury zalanych budynków
2
