Wymiana grzejnika zgodnie z prawem

Likwidacja grzejnika bądź jego dodatkowe zainstalowanie w budynku wielorodzinnym są niezgodne z prawem. Jego usunięcie w jednym lokalu zaburza przepływ i zmienia parametry grzewcze, zakłócając bilans cieplny obiektu.

Demontaż grzejnika sprawi, że taki lokal więcej energii cieplnej będzie pobierał z przechodzącego przez mieszkanie pionu i w większym stopniu będzie korzystał z ciepła pobranego od sąsiadów. Przenika ono bowiem przez przegrody budowlane.

Jeśli obniżymy temperaturę w jednym pomieszczeniu, przez ściany i stropy będzie do niego przenikać więcej ciepła z lokali położonych obok, a to będzie oznaczało większe zużycie, a więc i wyższe koszty po stronie sąsiadów.

Strażnikami gwarantującymi prawidłowe funkcjonowanie instalacji prawo czyni zarządcę i właścicieli nieruchomości, a na zarząd wspólnoty mieszkaniowej nakłada obowiązek powiadomienia nadzoru budowlanego o samowolnym demontażu grzejnika przez mieszkańca. Nadzór zaś może zastosować w stosunku do właściciela lokalu sankcje prawne i finansowe.

W myśl bowiem Rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych z 16 sierpnia 1999 r. (DzU z 1999 r. nr 74, poz. 836), każdy budynek powinien być eksploatowany zgodnie z uzyskanymi warunkami technicznymi użytkowania.

Oznacza to, że zarząd, ignorując informacje o dokonaniu zmian w instalacji ze strony mieszkańca, naraża się na to, że nadzór zobliguje go do pokrycia kosztów przywrócenia stanu pierwotnego, zgodnego z projektem budowlanym, a także do pokrycia kosztów ekspertyz technicznych lub zwrotu kosztów utraconych przez pozostałych mieszkańców nieruchomości.

Jednym słowem, na ingerowanie we wspólny system grzejny potrzebna jest zgoda wspólnoty mieszkaniowej, a zapotrzebowanie na wymaganą moc grzewczą mieszkania po wymianie grzejników nie może się zmienić.

Dlatego tak ważne jest, by wspólnota mieszkaniowa określiła parametry nowego grzejnika do wymiany, a zasady wymiany grzejników i ponoszenia kosztów tej operacji zawarła w zapisach regulaminu rozliczania ciepła, przyjętego uchwałą przez wszystkich właścicieli lokali.

Uszkodzony czy nieestetyczny?

W życiu bywa różnie. Czasami grzejnik po prostu jest uszkodzony i wymaga wymiany. Bywa jednak i tak, że właściciel lokalu remontuje mieszkanie i chce wymienić stare, ciężkie, żeliwne kaloryfery na nowoczesne, zajmujące mniej miejsca.

W każdym z tych przypadków potrzebna jest zgoda wspólnoty, a wydanie ewentualnej zgody przez Zarząd WM na wymianę uszkodzonego grzejnika winno być poprzedzone obliczeniami cieplnymi i hydraulicznymi, żeby nowy grzejnik nie zakłócał pracy systemu i spełniał wymagania dokumentacji technicznej (moc, nastawy).

Wymiana powinna być przeprowadzona przez konserwatora wspólnoty lub pod jego nadzorem tak, by założone w projekcie nastawy były odpowiednie. Jeśli właściciel chce zmienić grzejnik na ładniejszy, w innym kolorze czy kształcie, to on pokrywa wszelkie koszty, włącznie z kosztami ekspertyzy.

Instalacja grzewcza (c.o.) jest urządzeniem niesłużącym wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Z urządzeń takich korzystają wszyscy właściciele lokali zarówno w ten sposób, że ciepło doprowadzane jest do przedmiotu ich własności, jak i w ten sposób, że ogrzewane są wspólne części budynku.

Parametry i moc grzejnika

Właściciel lub zarządca budynku powinien uwzględnić współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła, wynikające z położenia lokalu w bryle budynku, a wybraną metodę podziału kosztów umieścić w regulaminie.

Przede wszystkim trzeba pamiętać o parametrach uwzględniających straty ciepła pomieszczenia, na które mają wpływ m.in: współczynnik przenikania ciepła, liczba oraz rodzaj okien; parametry uwzględniające usytuowanie budynku w stosunku do stron świata (decydujące o nasłonecznieniu ogrzewanych pomieszczeń), to, czy budynek stoi na otwartej przestrzeni i w rejonach, gdzie często wieją wiatry, położenie obiektu w określonej strefie klimatycznej (temperatura zewnętrzna, w Polsce w zimie sięga od –16°C nad morzem do –24°C w górach).

Dodatkowo można podkreślić, że podczas doboru grzejnika metodą uproszczoną należy zwrócić uwagę na źródło zasilania – temperaturę zasilania i powrotu czynnika grzewczego.

Przyjmuje się, że w starych domach zapotrzebowanie na ciepło jest największe i wynosi od 120 do 200W/m². Domy, które mają normalną, przeciętnej grubości izolację potrzebują około 80 W/m²; domy z lepszą izolacyjnością przegród zewnętrznych – mniej niż 60W/m², a domom budowanym i izolowanym zgodnie z obowiązującymi przepisami – powinno wystarczyć 50 W/m².

Jeżeli wartości te pomnożymy przez powierzchnię danego pomieszczenia, otrzymamy wynik, który jest jednocześnie orientacyjnym zapotrzebowaniem tegoż pomieszczenia na moc grzewczą. Jednakże moc ta jest jedynie orientacyjna i nie uwzględnia np. dużych okien balkonowych, ścian szczytowych, sąsiedztwa pomieszczeń nieogrzewanych, itp.

Z tego też powodu warto podwyższyć moc grzejną grzejników, które kupimy, o około 10%, a dla pokoi usytuowanych na piętrze i posiadających przynajmniej dwie przegrody zewnętrzne – o kilka procent. W sypialniach zaś wartość ta powinna wzrosnąć o 15%, jeżeli grzejniki będą nieco przykręcane w ciągu dnia.

Do powyższego celu służą zawory termostatyczne, które pozwalają na regulację temperatury zgodnie z zapotrzebowaniem i indywidualnymi upodobaniami użytkowników domu. Dobór grzejników to nie tylko ich moc. Bardzo ważna jest także maksymalna temperatura wody, która zasila grzejniki i następnie z nich powraca.

W instalacjach gazowych woda ma maksymalnie 60/80°C, zaś w nowoczesnych instalacjach zasilanych pompą ciepła lub energią słoneczną – 55/45° lub 50/40°C.

Jak twierdzą specjaliści, aby dobrać odpowiednio grzejnik, trzeba posłużyć się współczynnikiem korekcyjnym. Mnożąc przez niego moc katalogową, otrzymamy moc właściwą, tzn. dostosowaną do parametrów pracy konkretnej instalacji.

I na koniec ważna informacja, obalająca mity: długość grzejnika ma bardziej znaczenie estetyczne niż praktyczne.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!