Niedopuszczalne karanie za zakręcanie grzejników

To, co mnie uderzyło, to całkowite ignorowanie praw konstytucyjnych oraz całkowite nierozumienie czym jest ogrzewanie i w jaki sposób poniesione koszty ogrzewania podzielić na osoby nie będące odbiorcami, czyli na mieszkańców. Jednak największym błędem tych spółdzielni mieszkaniowych, będących odbiorcą, jest przypisanie sobie prawa do sankcjonowania mieszkańców o zakręconych zaworach przygrzejnikowych karami finansowymi. Odbiorcy ci ustalają dowolne kary finansowe, mandaty czy grzywny. W prawodawstwie istnieją takie sankcje za czyny zabronione, a przecież nie istnieje przepis zabraniający zakręcenia zaworu przygrzejnikowego, nie mówiąc o tym, że wymuszenie wejścia do zamieszkiwanego lokalu jest karane, o czym mowa w art. 193 Kodeksu karnego (dalej: KK).

Dziwi mnie takie działanie, tym bardziej, że odbiorcy ci nie rozumieją różnicy pomiędzy ciepłem zakupionym do m.in. ogrzewania budynku i znajdujących się w nim lokali, a rozliczeniem kosztów zakupu ciepła, o czym mowa w art. 45a ustawy Prawo energetyczne.

Zakręcenie zaworu nie jest wbrew prawu

Przede wszystkim jednak, odbiorcy ci ignorują zapisy art. 134 rozporządzenia o warunkach technicznych budynków i ich usytuowania. Przecież tam dla wyliczenia szczytowej mocy dla ogrzewania, podane są temperatury dla różnego rodzaju pomieszczeń. W 6 punkcie tego artykułu, ustawodawca podaje: „Urządzenia, o których mowa w ust. 5, powinny umożliwiać użytkownikom uzyskanie w pomieszczeniach temperatury niższej od obliczeniowej, przy czym nie niższej niż 16°C w pomieszczeniach o temperaturze obliczeniowej 20°C i wyższej”.

Przecież grzejniki nie są jedynym źródłem ogrzewania, co potwierdził Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt 51/19, stwierdzając: pomimo zakręcenia kaloryferów lokal nadal może być ogrzewany ciepłem z sąsiednich mieszkań dlatego użytkownik lokalu powinien ponieść koszty ciepła ogrzewającego mieszkanie, ponieważ kaloryfery nie są jedynym jego źródłem”.

Sąd Okręgowy w Łodzi w wyroku z dnia 21 października 2014 roku (sygn. akt II C 1386/13) stwierdził: wprowadzenie minimalnego zużycia uwzględniającego ogrzewanie ciepłem pobranym od sąsiada jest właściwe o ile ustalona wartość zbliżona jest do średniego zużycia w budynku.

Wyjaśniam, że zakręcenie zaworu regulacyjnego przy grzejniku nie jest czynem zabronionym, oczywiście takie działanie ma wpływ na pobieranie ciepła od sąsiada, ale – skoro zgodnie z warunkami technicznymi niedopuszczalna w sezonie grzewczym jest temperatura 16°C – to oznacza, że taki lokal powinien ponieść koszty ogrzewania tzw. pośredniego, pochodzącego z przenikalności ciepła przez przegrody budowlane. W oparciu o przepisy prawa, a nie dowolnie ustalane i bezprawne karanie, należy taki lokal rozliczyć za to otrzymane ciepło od sąsiada. Odbiorca ten nie rozumie, że ciepłomierz nie mierzy temperatur w pomieszczeniu. To nie jest termometr, a pomiar dostarczonego do grzejników ciepła dotyczy wyłącznie grzejników, na podstawie odczytów z dwóch elektrod na podstawie różnicy temperatur na zasilaniu i powrocie.

Nie ma pomiaru temperatur otrzymywanych czy przesyłanych sąsiadom i dlatego właściwym rozwiązaniem jest uwzględnienie warunków technicznych.

Ciepłomierz mierzy tylko ciepło dostarczone do grzejnika

Przy okazji poruszonego tematu, spotkałem się z nieco innym problemem, gdzie odbiorca poszukując oszczędności w kosztach ogrzewania, stwierdził, że „niektórzy nadużywają ciepła, przez co wspólnota ponosi wyższe koszty”. Potwierdzam, że odnotowywane zużycie w przeliczeniu  na 1 m² powierzchni w różnych lokalach czasami jest nieporównywalne. Wtedy padła propozycja „przymuszenia” użytkownika lokalu o wysokim zużyciu, do dodatkowego obciążenia np. karami finansowymi. Zwróciłem wtedy uwagę, że takim użytkownikom należy się nagroda, a nie kara, ponieważ ich wysokie zużycie najczęściej oznacza przesyłanie ciepła sąsiadowi, który z tego tytułu nie ponosi kosztów otrzymanej korzyści. Kiedy dokonano sprawdzenia zużycia ciepła w lokalach sąsiednich, to okazało się, że rzeczywiście było ono w stosunku do innych lokali zauważalnie zaniżone.

Rozwiązaniem pozostaje stosowanie prawa i uwzględnienie warunków technicznych, mając na uwadze, że ciepłomierze to urządzenia dokonujące pomiaru energii cieplnej, dostarczonej tylko do grzejników, dlatego należy w prowadzonej metodzie rozliczenia kosztów zakupu ciepła uwzględnić zgodnie z warunkami technicznymi, ciepło pośrednie przenikające przez przegrody budowlane, pamiętając, że w budynku wielolokalowym z centralnym układem grzewczym (c.o.), ogrzewane jest każde pomieszczenie bez względu na to, czy znajduje się w nim instalacja grzewcza czy nie.

Przy okazji zwracam uwagę, że każdemu użytkownikowi lokalu mieszkalnego, zgodnie z art. 193 KK przysługuje ochrona miru domowego, co oznacza, że właściciel wynajmowanego lokalu, nie może wejść bez zgody użytkownika do lokalu bez względu na tytuł prawny, czy też jego brak. Ta sama zasada dotyczy wejścia do lokalu np. administratora, bez zgody właściciela tego lokalu.

Żądanie umożliwienia wejścia do lokalu jest możliwe przy awarii i zachowaniu odpowiednich procedur, jak również dla wykonywania czynności kontroli okresowych, wymaganych art. 62 ustawy Prawo budowlane, oczywiście z zastrzeżeniem ochrony miru domowego, ale tutaj skutecznym rozwiązaniem jest art. 82–83 Kodeksu wykroczeń.

Podsumowując uważam, że każde działanie, nawet to wynikające „ze szlachetnych pobudek” czy sprawiedliwości społecznych, nie może być skuteczne, jeżeli dochodzi do naruszeń norm prawnych, dlatego zalecam zapoznawanie się z przepisami prawa czy udostępnianych orzeczeń sądowych, gdzie znajdziemy wskazówki jak rozwiązywać problemy związane z nieruchomościami.