Dyrektywa budynkowa jednak nie zakaże sprzedaży i najmu

Niektóre szczególne sytuacje uzasadniają zwolnienie określonych budynków niemieszkalnych z minimalnych norm charakterystyki energetycznej, w szczególności w przypadku planowanej rozbiórki budynku lub niekorzystnego wyniku oceny relacji kosztów do korzyści; przypadki dotyczące poważnych trudności uzasadniają zwolnienie do momentu ustąpienia tych trudności. Państwa członkowskie powinny ustanowić rygorystyczne kryteria dla takich zwolnień, aby uniknąć nieproporcjonalnego udziału objętych nimi budynków niemieszkalnych. Powinny one informować o tych kryteriach w swoich krajowych planach renowacji budynków i zapewniać kompensację względem budynków niemieszkalnych objętych zwolnieniem poprzez równoważną poprawę charakterystyki energetycznej w innych częściach zasobów budynków niemieszkalnych.

Podstawy metodologii

Charakterystyka energetyczna budynków powinna być obliczana na podstawie metodologii, która może być zróżnicowana na poziomie krajowym i regionalnym. Metodologia ta powinna obejmować, oprócz charakterystyki cieplnej, inne czynniki odgrywające coraz ważniejszą rolę, takie jak zjawisko miejskiej wyspy ciepła, rodzaj stosowanych instalacji grzewczych i klimatyzacyjnych, wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych, systemy automatyki i sterowania budynków, odzyskiwanie ciepła z powietrza wywiewanego lub ze ścieków, bilansowanie systemów, inteligentne rozwiązania, elementy pasywnego ogrzewania i chłodzenia, zacienienie, jakość środowiska wewnętrznego, odpowiednie światło naturalne oraz projekt budynku. Podstawą metodologii stosowanej do obliczenia charakterystyki energetycznej budynków powinien być nie tylko sezon grzewczy lub klimatyzacyjny, lecz powinna ona obejmować całoroczną charakterystykę energetyczną budynku. Powinna ona uwzględniać aktualne normy europejskie. Metodologia ta powinna również odzwierciedlać rzeczywiste warunki eksploatacji i umożliwiać wykorzystanie opomiarowanej energii do weryfikacji poprawności i do celów porównywalności, a także powinna opierać się na miesięcznych, godzinowych lub krótszych przedziałach obliczeniowych. Aby zachęcić do korzystania z energii ze źródeł odnawialnych na miejscu oraz w uzupełnieniu wspólnych ram ogólnych, państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne środki, aby korzyści płynące z maksymalizacji wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych na miejscu, w tym do innych zastosowań, takich jak punkty ładowania pojazdów elektrycznych, były uznawane i uwzględniane w metodologii obliczeniowej.

Przede wszystkim zasada efektywności energetycznej

Zasada „efektywność energetyczna przede wszystkim” jest nadrzędną zasadą, która powinna być brana pod uwagę we wszystkich sektorach, wykraczając poza system energetyczny, na wszystkich poziomach. Została ona zdefiniowana w art. 2 pkt 18 rozporządzenia (UE) 2018/1999 jako oznaczająca, że w decyzjach dotyczących planowania, polityki i inwestycji w dziedzinie energii w najwyższym stopniu uwzględnia się racjonalne pod względem kosztów alternatywne środki służące efektywności energetycznej, by zwiększać efektywność zapotrzebowania na energię i dostaw energii, w szczególności dzięki racjonalnym pod względem kosztów oszczędnościom końcowego zużycia energii, inicjatywom dotyczącym odpowiedzi odbioru, efektywniejszej konwersji i dystrybucji oraz efektywniejszemu przesyłowi energii, a przy tym nadal osiągać cele tych decyzji. W związku z tym zasada ta jest równie istotna dla poprawy charakterystyki energetycznej budynków; została ona podkreślona w strategii „Fala renowacji” jako jedna z kluczowych zasad w odniesieniu do renowacji budynków na okres do 2030 r. i 2050 r. Jak określono w zaleceniu Komisji (UE) 2021/1749, poprawa zdrowia i dobrostanu znajdują się wśród głównych dodatkowych korzyści stosowania zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim” w celu poprawy charakterystyki energetycznej budynków.

Wspólne podejście do wydawania świadectw charakterystyki energetycznej budynków, paszportów renowacji, wskaźników gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci oraz przeglądów systemów ogrzewania i systemów klimatyzacji, przeprowadzanych przez wykwalifikowanych lub akredytowanych certyfikowanych ekspertów o niezależności gwarantowanej na podstawie obiektywnych kryteriów, przyczyni się do wyrównania reguł w zakresie wysiłków państw członkowskich, dotyczących oszczędzania energii w sektorze budowlanym i wprowadzi przejrzystość dla przyszłych właścicieli lub użytkowników w zakresie charakterystyki energetycznej na unijnym rynku nieruchomości. Eksperci powinni korzystać z urządzeń pomiarowych, certyfikowanych zgodnie z normami EN i ISO. Celem zapewnienia wysokiej jakości świadectw charakterystyki energetycznej, paszportów renowacji, wskaźników gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci oraz przeglądów systemów ogrzewania i systemów klimatyzacji w Unii, w każdym państwie członkowskim powinien zostać ustanowiony niezależny system kontroli.

Wskazać należy, że dyrektywa promuje poprawę charakterystyki energetycznej budynków i zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych z budynków w Unii w celu osiągnięcia bezemisyjnych zasobów budowlanych do 2050 r., z uwzględnieniem panujących na zewnątrz warunków klimatycznych, warunków lokalnych, wymagań dotyczących jakości środowiska wewnętrznego i opłacalności ekonomicznej.